Windows 7 Enterprise

Αυτο το post δεν σημαίνει ότι το μαγαζάκι αυτό ξανανοίγει... Απλά δεν αντέχω στον πειρασμό να μην μοιραστώ με τον κόσμο ότι τα Windows Seven ... rulez!

Μια απο τις μικρές απολαύσεις του να δουλεύεις σε μια μεγάλη εταιρία όπως αυτή που εργάζομαι είναι το Microsoft Enterprise Agreement.. έτσι , από τις 6 Αυγούστου έχω στα χέρια μου την τελική έκδοση Windows 7 Enterprise και την έστησα στα τέσσερα πισιά μου στο σπίτι...

Η αναβάθμιση από Vista σε 7 έγινε παντού χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα - τίποτε δεν πήγε στραβά :

Ούτε στην εγκατάσταση του τετραπύρηνου PC ούτε και στο PC της Βάσως , εκείνο με τον αρχαίο Athlon XP. To Athlon σύστημα "νεκραναστήθηκε" και τώρα πάει σφαίρα. Το eeepc που είχε έρθει με WinXP και για να στήσεις Vista έπρεπε να φτύσεις το γάλα της μάνας σου "πηρε" τα 7 με την μια και τώρα πάει πετώντας. Το "αρχαίο" Compaq 7110 που ήθελε ένα κάρο πατέντες για να μπούνε vista , στήθηκε σφαίρα σε 7 και είναι επίσης μια χαρά (αν και λόγω ανύπαρκτης σχεδόν κάρτας γραφικών δεν παίζει Aero)

Το βασικό μου PC - το τετραπύρηνο έτσι και αλλιως ήταν πολύ γρήγορο , τώρα είναι εξίσου καλό. Σημειωτέον ότι έβαλα την 32μπιτη έκδοση - ο Ηλίας με απογοήτευσε ότι είδε μερικά θεματάκι με την 64bit-η RC που είχε βάλει τον Ιούνιο... Κάποια θεματάκια που υπήρχαν σε VPN με το C$ στα Vista δεν υπάρχουν εδώ (βλέπε και τα παλαιότερα μου post για Vista0

Η καινούργια Taskbar είναι τέλεια δεν το συζητώ , δώστε της μια ευκαιρία και θα με θυμηθείτε - μην αρχίσετε να ψάχνετε στο Internet για "enable classic taskbar on Windows 7" και λοιπές κουτουράδες...

Τέλος πάντων τα Windows 7 είναι ότι έπρεπε να ήταν τα Vista , δεκαδες μικρολεπτομέρειες που σε κάνουν να χαιρεσαι να δουλεύεις μαζί τους : από τα libraries, από τα έξυπνα thumbnails της taskbar (πχ δείτε πως "γεμίζει μια πρασινοδιάφανη μπάρα πίσω από το εικονίδιο του φακέλου στην νέα taskbar όταν αντιγράφετε κάτι - δείτε τον τίτλο του παραθύρου αντιγραφής όταν βλέπετε τα thumbnails) , από το πολύ πολύ γρήγορο και έξυπνο search search , από το νέο start menu, από το "δυναμικό" δεξί κλικ στα εικονίδια της taskbar , από το Aero Peek

Τι να λέμε τώρα - ο Μπιλάκος και ο Μπαλμεράκος γράψανε.....

Τέσσερα χείλη σ' ένα στόμα

Πέτρα που ριζώνει

Αυτή η αγάπη δεν τελειώνει

Αγάπη μου

Λάμπει και δεν λειώνει

Όπως στον Όλυμπο το χιόνι

Αγάπη μου

Ποιος από μένα θα σε πάρει

Χωρίζει η γη απ' το φεγγάρι;

Είμαστε ένα σώμα

Τέσσερα χείλη σ' ένα στόμα

Αγάπη μου

Έμαθα από σένα

Πως ένα κι ένα κάνουν ένα

Aγάπη μου

Μάρτη μου κι Απρίλη

το ουράνιο τόξο έχεις για χείλη

Αγάπη μου

για την Βασούλα μου...

Και σου λέω τότε, για πότε πεθαίνει η αντίδραση...

Τον Σεπτέμβριο του 2006 , πρωτοδημοσίευσα σε τούτο τον χώρο και με αφορμή την πολιτική φαυλότητα της εποχής τους στίχους του αγαπημένου Βασίλη Τριανταφυλλίδη από το τραγούδι του "Που Πήγαν".

Εξαιρετικά πολιτικός στίχος. Επίκαιρος. Ας γράφτηκε το 1985.Αυτό που μου είχε φανεί παράταιρο και αταίριαστο με την εποχή μας ήταν η πρόζα του Χάρρυ ανάμεσα στο τραγούδι , που αναφέρονταν στους αγώνες που γίνονται στο πεζοδρόμιο , στον διαχρονικό ρόλο της αριστεράς αλλά και στην Ξεπουλημένη Αριστερά και εν τέλει στο γεγονός ότι οι νέοι άνθρωποι είναι πάντα μπροστά στους αγώνες. Έτσι "λογόκρινα" τα λόγια αυτά....

Πόσο λάθος έκανα...

Με αφορμή τα Δεκεμβριανά του 2008, ξαναβάζω το τραγούδι του Χάρρυ , ντυμένο με εικόνα , μονταρισμένη από εμένα , ελπίζω οι φωτογράφοι και ο Χάρρυ να μην έχουν αντίρρηση

Χάρρυ , ελπίζω να θυμάσαι τα τελευταία λόγια της πρόζας σου...

" «Αριστερός» : ...άλλο τότε και άλλο τώρα...τώρα οι μάχες δίνονται στο κοινοβούλιο ... και όπως τότε έτσι και τώρα εμείς στην πρώτη γραμμή της μάχης... μπροστά-μπροστά στη βουλή - και με τους νικητές αυτή την φορά , γιατί μάτια μου από εμάς προέρχονται αυτοί ... και σου λέω τότε για πότε πεθαίνει η αντίδραση..."

Δώδεκα Λόγοι Για Να Μείνετε Σπίτι.

Εικοσι μήνες πριν , έλεγα ότι είχα να δω (τότε) δύο χρόνια τηλεοπτικές σειρές έτσι όπως παίζονται στην ελληνική τηλεόραση . Σήμερα λοιπόν , μπαίνοντας σε λίγο καιρό στον Τέταρτο Χρόνο αποτοξίνωσης από την σκλαβιά της over the air παρακολούθησης μιας τηλεοπτικής σειράς επιστρέφω να μοιραστώ μαζί σας , πράγματα που βλέπω (και είδα) από τότε που έγραψα εκείνο το post. Ευχαριστώ θείε από την Αμερική.

1. TRUE BLOOD : Το ότι ο κύριος πρωταγωνιστής είναι βρυκόλακας είναι απλά μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Εξαιρετικός συμβολισμός για τον αμόρφωτο βλαχαδερό νότο και τις προλήψεις του. Μόλις τελείωσε η πρώτη σεζόν στην Αμερική - υπέροχο. (9/10)
   
   
2. DEXTER : Εξαιρετικό procedural θρίλερ που ήρωας του είναι ο φαινομενικά κακός της υπόθεσης - ή μήπως όχι? Γίνεται να αγαπήσουμε έναν serial killer? Υπέροχη πρώτη σεζόν, πολύ καλή δεύτερη, αδιάφορή τρίτη. Εάν συνεχίσει έτσι θα το παρατήσω στην τέταρτη όπως παράτησα και το νυσταλέα κακό Prison Break στην 2η του , αλλά μόνο και μόνο για τις σεζόν ένα και δύο , αξίζει να το δείτε. Τέλειο σήμα αρχής. (8/10)
   
   
3. MAD MEN . Αυτά είναι. Ένα γραφείο με διαφημιστές σε μια μικρή διαφημιστική εταιρεία που θέλει να γίνει μεγάλη , την εποχή που έκανες ρεκλάμα μόνο άμα το προϊόν σου δεν πήγαινε καλά από μόνο του. Η καλύτερη πρώτη σεζόν σειράς που έχω δει ποτέ μου. Ηθογραφία της δεκαετίας του 50 , χειρουργική ακρίβεια στην αναπαράσταση της εποχής, μια σειρά που σε σοκάρει , μόνο και μόνο δείχνοντας καθημερινούς ανθρώπους να κάνουν καθημερινά πράγματα , σε σοκάρει δηλαδή με το πόσο μακριά είμαστε από εκείνη την εποχή ηθικά , συμπεριφορικά , διανοητικά , στα πάντα. Η δεύτερη σεζόν εμένα μου φάνηκε αδύναμη αλλά ο ξένος τύπος την δόξασε. Δείτε την έτσι και αλλιως. (9/10)
   
   
4. IN TREATMENT . Δεν υπάρχει αυτή η σειρά λέμε. Όλη η σειρά εξελίσεται μέσα στους τέσσερεις τοίχους του γραφείου ενός ψυχιάτρου που ψυχαναλύει τους ασθενείς του. Παρακολουθούμε τις συνεδρίες πέντε ασθενών. Ένας σε κάθε επεισόδιο. Ούτε σκηνικά ούτε τίποτε. Θεατρική λιτότητα. Σιγά μην υπάρχουν έλληνες ηθοποιοί για να στηρίξουν ένα τέτοιο εγχείρημα. Δείτε το ακόμα και αν θα χρειαστεί να πάρετε άδεια από την δουλειά σα. Περιμένουμε την δεύτερη σεζόν - ή πρώτη αποτελούνταν από 43 εικοσάλεπτα επεισόδια που παίζονταν κάθε μέρα από Δευτέρα έως Παρασκευή.. Overdose of perfection (10/10)
   
   
5. CARNIVALE Το καλύτερο σήμα αρχής που έχω δει (μαζί με αυτό της Rome) στο καλύτερο μεταφυσικό procedural όλων των εποχών. Ένα τσίρκο περιπλανιέται στiς ερημιές της inland Αμερικής την εποχή του πρώτου μεγάλου κραχ. Το μεταφυσικό παντρεύεται υπέροχα με το ρεαλιστικό. Παίχτηκαν δύο σεζόν και μετά κόπηκε για να παιχτεί εκείνη η μαλακία το Lost με το οποίο εκστασιάζεται ο κοσμάκης. (9/10)
   
   
6. JERICHO Όμορφη procedural που δεν τα κατάφερε να αντέξει πάνω από δύο σεζόν (η δεύτερη με το ζόρι - μετά από λαϊκη οργή ) Θέμα της σειράς η κατάρευση των ΗΠΑ μετά από μίνι-πυρηνική επίθεση σε όλες σχεδόν τις μεγάλες αμερικάνικες πόλεις και η προσπάθειες για ανασυγκρότηση , ειδωμένες μέσα από τα μάτια των κατοίκων ενός χωριού - του JERICHO (7/10)
   
   
7. FRINGE Ωραία σειρούλα με συμπαθητικά εφε από τους δημιοργούς των X-Files. Σαν το X-Files αλλά καλύτερο : με συνωμωσίες με ένα μεγάλο κεντρικό σχέδιο , yadda-yadda blah-blah. Αντί να βλέπετε εκείνη την μαλακία το HEROES δείτε το. Είναι στην πρωτη του σεζόν και του εύχομαι να τις επτάσει όπως και το αδερφάκι του το XFILES (7/10)
   
   
8. DOCTOR WHO Αμα δεν ξέρετε το νέο DOCTOR WHO (είναι στην τρίτη του σεζόν) τότε δώστε μου την διεύθυνση σαν να έρθω να σας κάνω μαύρους στο ξύλο. Γίδια. Στούρνοι. Βόηδια. Φοβερός ο ένατος doctor - θεός ο δέκατος . Μόνο αμα δείτε ένα επεισόδιο της νέας σειράς θα καταλάβετε γιατί αυτή η σειρά αξίζει να γίνει η νέα επίσημη θρησκεία του ελληνικού έθνους (και γιατί όχι και της Λαπωνίας). Προτείνω το δέκατο της τρίτης (νεας) σεζόν για να μπείτε στο κλίμα ή τα τελευταία τρια της τέταρτης σεζον ή να ρίξετε μια ματιά εδώ (Απόρία για μυημένους : Γιατί όλοι αγαπάνε την Rose ? Μόνο εγώ τρελαίνομαι για την Martha Jones?) (9/10)
   
   
9. SIX FEET UNDER Μα τι υπέροχα καταθλιπτική σειρά! Θέμα της ο θάνατος , ήρωες της οι ιδιοκτήτες ενός γραφείου κηδειών, κάθε επεισόδιο και ένας θάνατος τον οποίο καλούνται να διεκπεραιώσουνε και παράλληλα να βάλουν σε μια τάξη την κατεστραμένη ζωή τους. Περιττό να πω ότι ο θάνατος-της-εβδομάδος είναι κατα κάποιον τρόπο βιοί παράλληλοι με κάποια πτυχή της ζωής των ηρώων , έτσι? Πέντε σεζόν - έχει τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια στο Αμέρικα - αλλά αξίζει να το δείτε. (8/10)
   
   
10. THE SOPRANOS . Η Καλύτερη Σειρά Ολων Των Εποχών. Αυτή είναι η Αμερική. (Υπέροχο σήμα - με την ευκαιρία) . Εάν ναυαγούσα σε ένα νησί θα ήθελα μαζί μου , ένα σκληράκο με τις επτά σεζόν του Sopranos , ένα notebook για να το βλέπω, μια γεννητρια για να φορτίζω το notebook , σεφταλιές, Τζόνι Γουοκερ και την Summer Glau που δεν έπαιζε μεν στη σειρά , αλλά άμα είναι να ναυαγήσουμε τουλάχιστον να το ευχαριστηθούμε στο φουλ λέμε. (10/10)
    
    
11. ROME . Τώρα τι να λέμε για την Rome. Απλά νοιώθω τυχερός που ζω σε μια εποχή που χρηματοδοτούνται τέτοιες παραγωγές. Η Ρώμη της εποχής του Ιουλιου Καίσαρα ιδωμένη μέσα από τα μάτια ενος φαντάρου της εποχής - του Ταϊτους Πούλο - (πραγματικό πρόσωπο με την ευκαιρία - αναφέρεται στις σημειώσεις του ίδιου του Καίσαρα.). Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο συγκλονιστική είναι αυτή η σειρά. Μερικές φορές φοβάμαι ότι η περίοδος από το 2000 μέχρι το 2008 θα θεωρείται κάποτε η πιο χλιδάτη εποχή για τις τηλεοπτικές σειρές , μια χλιδή που στην neo-depression εποχή δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ... Δύο σεζόν τελειότητας - και είπαμε ένα σήμα αρχής - ποίηση. (9/10)
    
    
12. JOHN FROM CINCINATTI. Είναι κάποιες σειρές που... δεν μπορώ να το περιγράψω.. Είναι αυτό που ένοιωθα όταν έβλεπα το Twin Peaks - αυτή η υπνωτική αίσθηση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας - αυτή η αίσθηση ότι αυτο που βλέπεις είναι πιο συμβολικό και από την Βίβλο. Όλα αυτά στο τετράγωνο και μετά όλο υψωμένο στον κύβο. Υπόθεση : Η ιστορία μιας οικογένειας παρηκμασμένων σέρφερ - τρεις γενιές , παππούς , γιός εγγονός - και η αλλαγή στην ζωή τους όταν έρχεται κάποιος Τζων από το Σινσινάτι... Ή με άλλα λόγια και δεν κάνω πλάκα εδώ , αλλά περιγράφω την σειρά : "Η Καινή Διαθήκη όπως θα γράφονταν εάν ο Χριστός ερχόνταν σήμερα " (9/10)

UPDATE : POST ΜΕΣΑ ΣΤΟ POST

"ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΣΤΗ ΔΩΔΕΚΑΔΑ : ΟΙ ΑΤΥΧΕΣ"

1. PUSHING DAISIES : Υπέροχη φωτογραφία , σαν να βλέπεις το Amelie σε σειρά , αλλά κάπου με έχασε στην πλοκή και στην ταύτιση με τους χαρακτήρες και την παράτησα..
2. GREYS ANATOMY : Εντάξει το βλέπω ακόμη - αλλά η Merentith είναι τόσο αντιπαθητική που για χάρη της και μόνο το πέταξα από την δωδεκάδα.

"ΠΑΛΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ : ΤΙ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΝΑ ΒΛΕΠΩ"

1. GALACTICA : Θα έδινα το ένα μου πόδι για να δώ ένα επεισόδιο από την νέα σεζόν. Η δεύτερη καλύτερη σειρά όλων των εποχών , μετά το The Sopranos
2. HOUSE M.D.: Με έχει ξενερώσει το όλο love story με την παλιο-Candy αλλά παραμένω οπαδός.
3. LOST : Βαριέμαι λιγάκι , αλλά συνεχίζω να το βλέπω - περιμένω τα καινούργια επεισόδια
4. BOSTON LEGAL : Εντάξει ο Denny και ο Alan είναι θεοί , αλλά η τέταρτη σεζόν έκανε καλό στην αρρώστια μου. Πάσχω από αϋπνίες....


"ΑΓΑΠΕΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΜΙΣΗ:"

1. HEROES : Εμετός. Πως το έβλεπα εγώ αυτό?
2. PRISON BREAK : Αισχος ! Να καεί στην πυρά αυτή η παπαρδέλλα!!!
3. MY NAME IS EARL : Διότι έτσι γουστάρω

1933

Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει

και σε ποιο γαλαξία να σε βρω

εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι

κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό

που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι

Πανωσήκωμα πάνω από του Πεθερού μου...

Με δυό λόγια έχουμε τα εξής:
Πρώτα-πρώτα είναι τα ηλεκτρόνια. Τα ηλεκτρόνια είναι στοιχειώδες σωματίδιο , πιο συγκεκριμένια είναι είδος λεπτονίου (εδώ επίσης ανήκουν και τα νετρίνα αλλά και μερικά άλλα σωματίδια).

Τα πρωτόνια και τα νετρόνια όμως, δεν είναι στοιχειώδη σωματίδια , αλλά αποτελούνται - συνθέτονται από Quark. Υπάρχουν έξι διαφορετικά quark και τρία quark συνθετουν ένα πρωτόνιο (ή νετρόνιο - ανάλογα με το είδος τους). Τα εν λόγω quark τώρα , κρατιούνται δεμένα μεταξύ τους με ένα άλλο σωματίδιο που ανήκει στην κατηγορία των μποζονίων - το γλουόνιο. Για την δύναμη αυτή που ασκούν τα γλουόνια θα πούμε και σε λίγο. Στα μποζόνια μαζί με το γλουόνιο ανήκει επίσης και το γνωστό μας φωτόνιο καθώς και τα W και Z μποζόνια.

Το σύμπαν λοιπόν αποτελειται από Κουάρκ, Λεπτόνια και Μποζόνια που συνδυαζόμενα δημιουργούν νέα-σύνθετα σωματίδια και που με τη σειρά τους συνθέτουν τον κόσμο γύρω μας.

Μπορεί παραπάνω η περιγραφή να είναι σχετικά απλουστευμένη , θα πρέπει όμως να σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν εξι διαφορετικά κουάρκ (και έξι αντικούαρκ) , δώδεκα ειδών λεπτόνια (που όπως είπαμε συμπεριλαμβάνουν τα γνωστά μας ηλεκτρόνια και ποζιτρόνια), τεσσάρων ειδών μποζόνια και καμιά ντουζίνα ακόμη σύνθετα σωματίδια (όπως τα επίσης γνωστά μας πρωτόνιο και νετρόνιο που ξαναθυμίζω προκύπτουν από τα στοιχειώδη) .

Συνεχίζουμε. Μια από τις πιο θεμελιώδεις θεωρίες της Φυσικής είναι το "Καθιερωμένο Πρότυπο" αγγλιστί Standard Model. Tο εν λόγω standard model συνδυάζει με θεωρητικό τρόπο αλλά και μαθηματικά μοντέλα τις 3 από τις τέσσερεις δυνάμεις αλληλεπίδρασης που γνωρίζουμε στο σύμπαν (Ισχυρή Πυρηνική, Ηλεκτρομαγνητική, Ασθενή Πυρηνική και Βαρυτική) καθώς και τα αντίστοιχα σωματίδια φορείς τους (Γλουόνια, Φωτόνια, W και Z Μποζόνια). Για την βαρυτική δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα σωματίδιο αλληλεπίδρασης (βαρυτόνιο;)

Το ωραίο με την Standard Model είναι ότι το μαθηματικό μοντέλο προβλέπει θεωρητικά όλα τα σωματίδια που υπάρχουν στο σύμπαν (στοιχειώδη ή σύνθετα) - με χαρτί και μολύβι που λένε - πριν ακόμα ανακαλυφθούν στο εργαστήριο.

Υπάρχουν όμως προβλήματα. Το κύριο πρόβλημα του Standard Model είναι ότι δεν προβλέπει ούτε καν θεωρητικά την ύπαρξη του (φανταστικού) "βαρυτονίου" και κατ επέκταση την σύνδεση του με την βαρύτητα. Όμως υπάρχει ένα ακόμη προβληματάκι.

Η αλήθεια είναι ότι στην απλή του μορφή το θεωρητικό αυτό μοντέλο προβλέπει ότι όλα τα στοιχειώδη σωματίδια είναι άμαζα - αϋλα . Αυτό βέβαια είναι πειραματικά αποδείξιμο ώς λάθος , διότι πχ έχουμε ήδη μετρήσει την μάζα λεπτονίων ή τών W και Z μποζονίων και δεν ήταν καθόλου μηδενική!!!

Για να λυθεί αυτό το παράδοξο , Ο Higgs τώρα έρχεται να συμπληρώσει την Standard Model εισάγωντας στο θεωρητικό μοντέλο ένα νέο στοιχειώδες σωματίδιο στην κατηγορία των Μποζονίων που ονομάζεται σωματίδιο Higgs. Τώρα από εδώ και πέρα τα πράγματα δυσκολεύουν και δεν μπορούν να εξηγηθούν με απλά λόγια , ας πούμε όμως ότιτο σωματίδιο Higgs είναι ένα από τα συστατικά ενός πεδίου που ονομάζεται πεδίο Higgs.

Το πεδίο αυτό κάνει ένα ωραίο κολπάκι που θέλει πολλά μαθηματικά για να το καταλάβει κανείς , αλλά περιγραφικά να πούμε ότι το πεδίο αυτό κάνει αυτό που οι φυσικοί λένε "θραύση της συμμετρίας της ηλεκτραασθενούς αλληλεπίδρασης" (συνδασμός της ηλεκτρομαγνητικής και της ασθενούς πυρηνικής - θυμάστε που τις αναφέραμε προηγουμένως;) και με αυτό τον τρόπο παράγει τρόπον τινά μάζα για τον εαυτό του αλλά και για άλλα μποζόνια.

Έτσι από το σχετικά αϋλο κόσμο των στοιχειωδών σωματιδίων περνάμε στον υλικό κόσμο των σύνθετων σωματιδίων και κατ' επέκταση του κόσμου που βλέπουμε γύρω μας. Εάν το μποζόνιο Higgs υπάρχει τότε είναι ένα κύριο δομικό στοιχείο του κόσμου γύρω μας.

Το σωματίδιο λοιπόν αυτό , ελπίζουν να το παρατηρήσουν στον Επιταχυντή σωματιδίων LHC του CERN όταν θα μπεί σε πλήρη λειτουργία. Είναι ίσως το πιο συναρπαστικό πείραμα στην ιστορία του ανθρώπου. Θα αποδείξει εάν υπάρχει ότι πραγματικά μπορεί να υπάρξει μάζα από το τίποτα , ενέργεια από το τίποτα.

Είναι πραγματικά το "γεννηθήτω φώς" σε εργαστήριο. Είναι το κολπάκι που έκανε ο Θεός και έφτιαξε το σύμπαν από το μηδέν. Είναι πραγματικά το God's Particle.

Σε άλλα νέα τώρα , ο Εφραίμ μπορεί να τα κονόμησε μπορεί και όχι , δίκαια τα αιτήματα των Τελώνιακών , άηντες να γίνει κανας ΑΣΕΠΗΣ για να βολευτεί ο Κοσμάκης στα Δημόσια , πρέπει να πάρουμε όλοι εκείνο το επίδομα παραγωγικότητας και εκείνο το επίδομα γομπιούντερζ.

Άμα έρθετε το Σάββατο στο σπίτι φέρτε και την κιθάρα να πούμε κανά επαναστατικό τραγουδάκι να ανέβουμε λιγάκι . Φονιάδες των λαών - Αμερικάνοι , οι Ευρωπαίοι είναι κοροϊδα - ζήτω η Ελλάς και είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες διότι ο Δημόκριτος είχε βρεί το Άτομο (που του είχε πέσει πίσω από ένα πιθάρι) όταν στο CERN τρώγανε βαλανίδια - στα γκογκόφια μας το σωματίδιο του Θεού - μεταφορά συντελεστή θα γίνει , για να χτίσω πάνω από του πεθερού μου που έχει έτοιμες αναμονές τα Σίδερα από τις κολώνες ??

Λουκάνικα Φρανκφούρτεως

Ζητώ συγγνώμη για την πολυήμερη μου απουσία αλλά όπως θα είδατε και στις Ειδήσεις των Καναλιών ήμουν στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου. Το έδειξε και εκείνο το άλλο κανάλι που οι παρουσιαστές του είναι μακρόστενοι , αλλά δεν έπαιξε την φάση με την Ακρόπολη.

Λοιπόν παιδιά τα πράγματα εκεί στην Κίνα είναι πολύ ωραία , έχουν και ένα φανταστικό φαγητό που το λένε ρύζι που να σας τα λέω τώρα είναι κάτι άσπρα σποράκια σε ένα μπολάκι για τους κεφτέδες , είναι κάτι σαν παστό χοιρινό , μόνο που δεν είναι απο κρέας και έχει άλλη γεύση και όψη.

Τέλος πάντων , όπως θα καταλάβατε είχα πάρει και τον μπέμπη μαζί με αφορμή τα γνωστά τελευταία περιστατικά με τους φασισμούς και τα τέτοια. Ξέρετε εσείς. Τέλος πάντων όπως θα είδατε και στις φωτογραφίες με τον άντρα της Κάρλας Μπρούνης στο Σινικό Τείχος , ο μπέμπης έχει παρει δύο κιλά , ομόρφυνε και έπιασε και τον κόλο (μπαρδόν) της Κάρλας. Για να μην με ρωτάτε στα σχόλια απο κάτω θα πω αυτό που είπα και σε εκείνον τον δημοσιογράφο που με ρώτησε για το θέμα της Ακρόπολης ότι ο άντρας της Κάρλας δεν είδε την φάση με τον κόλο (μπαρδόν) και το χούφτωμα του μπέμπη γιατί εκείνη την ώρα έτρωγε κάτι λουκάνικα Φραγκφούρτεως.

Να ενημερώσω εδώ τις άνεργες φίλες , αλλά και όσους ασχολούνται με το κέντημα ότι ο μπέμπης τελικά σταμάτησε να θαυμάζει τον Ντούτσε , αλλά τούτο επειδή του κάναμε πλύση εγκεφάλου με πατριωτικά τραγούδια. Συγκεκριμένα του τραγουδούσαμε εναλλάξ , εγώ η σύζυξ και ο πρόεδρος της Κίνας Χού Ζιντάο το «Πάλης Ξεκίνημα» . Στο σημείο που λέει «απάντηση θα πάρουν , ενότητα κι αγώνα , για νά ΄βρουν αναπαψη οι πρώτη νεκροί» ο μπέμπης μούγκριζε παρατεταμένως δείχνοντας σαφώς τα δημοκρατικά του πλέον φρονήματα , μέχρι και ο Χού Ζιντάο γνωστός τελειομανής ήταν ικανοποιημένος.

Την βραδιά που είχε την Τελετή Έναρξης βέβαια , μας πήγε πιπα-κόλο-εμπλοκή (μπαρδόν) γιατί δεν ήρθε να φυλάξει καθόλου τον μπέμπη ούτε να του τραγουδήσει το «Πάλης Ξεκίνημα» . Λογικό θα μου πείτε , τελετή έναρξης είχε ο άνθρωπος , αλλά και πάλι ανέλαβε μια υποχρέωση απέναντι στον πιτσιρικά - τα είπα και στις κινέζικες ειδήσεις στο CCTV - άμα βάλατε το καίνουργιο μπουκέτο της Νόβας μπορεί και να το είδατε. Τέλος πάντως έτσι κα αλλιώς η προφορά του ήταν χάλια και πάλι θα τον μπερδεύαμε τον μικρό και θα είχαμε πάλι τις ίδιες φάσεις σαν τότε με τον Μυταρά και τις Γυμνές με τα Ποδήλατα.

Τώρα που είπα ποδήλατα θυμήθηκα και πάλι την φάση με την Ακρόπολη.

Οι παρατηρητικότεροι από εσάς θα έχουν ήδη παρατηρήσει από προχθές , ότι λείπει ένας ακόμα κίονας (από την πίσω μερια - που κοιτάει προς το παλιό μουσείο και την σημαια , αριστερά όπως κοιτάμε προς φάληρο) αλλά θέλω εδώ να πω ότι το περιστατικό δεν έχει καμία σχέση με τα καλοκαιρινά περιστατικά με εμένα και τα Λευκορώσικα Συνεργεία Κατεδάφισης. Εξάλλου τα περισσότερα από τα γκρεμίδια που παίξαν τα κανάλια ήταν φωτομοντάζ και εν πάσει περιπτώσει , όπως είπα και σε εκείνον από το CNN , άμα βάλετε το όνομα μου στο σάητ του CNN θα το δείτε με τα μάτια σας, το μνημείο θέλει κατεδάφιση , η στην καλύτερη ενέσεις ρητίνης στις κολώνες και τον οπλισμό.

Τι να λέμε τώρα.

Έλεγα για την Κίνα και το πήγαμε αλλού όμως. Ήθελα να το διαβάσετε πρώτα εδώ πριν το πουν οι ειδήσεις κα τα τέτοια. Κανένας από τα παιδιά μας που κατεβήκανε στο δύο-οκτώ δεν ήταν ντοπέ , μίλησα εγώ προσωπικά με την εκείνη την μεγαλοκοπέλα - την γαλλίδα την Ζιζελ Ντέηβης που είχε βουτηξει την διαπίστεψη της Θάνους το Δύο-Τέσσερα και μου το είπε.

Η όλη φάση έγινε για να μην δοξαστεί και πάλι το ελληνικό κύτταρο , όπως σωστά είπε η άλλη η κοπελιά με τα βαμένα μαλλιά η δικιά μας που κάτι άθλημα με τρέξιμο κάνει (ή κάτι τέτοιο) και την κόψανε λόγω κυττάρου. Την όλη φάση την έχω ηχογραφήσει και στο κινητό μου , έβγαλα και φωτογραφίες , εγώ , ο μπέμπης ο Χου Ζιντάο και ο άντρας της Κάρλας την ώρα που τρώει το λουκάνικο φρανκφούρτεως , δε λέω ψέμματα άμα βάλετε στο γκουγκλ : Λουκανικα Φρανκφούρτης , Κάρλα Μπρούνι, Ελληνικό Κύτταρο, Ολυμπιακοί , θα δείτε την φάτσα μου.

Πράγμα που αποδυκνείει και την Ελληνικότητα της Μακεδονίας μας.

Θαυμαστής του Ντούτσε...

Τους τελευταίους μήνες ο μπέμπης εξασκούσε με επιτυχία το άθλημα της γλωσολαλίας σπάνιων και θαυμαστών , αλλά ουδώλως υπαρκτών λέξεων. Είχαμε δηλαδή πολλά "ουλάλα-λα" μερικα "αμπα-γκα" άφθονα "λαλ λαλ λαλ" και βέβαια -μην ανυσηχείτε εσεις οι Δεξιοί- και μερικά "εαέ-αέ". Γνωρίζαμε λοιπόν ότι η κλητική προσφώνηση , είτε προς τον άνδρα που τον γέννησε (τον ταπεινό σας δούλο που γράφει αυτές τις γραμμές) είτε προς την μητέρα που τον έτεκεν , ήταν θέμα ημερών!

Η φύσις όμως λειτουργεί με μυστήριους τρόπους.

Πριν λίγες ημέρες λοιπόν , και συγκεκριμένα κατα την διάρκεια του βραδυνού του μπιμπερόντος γεύματος ο μπέμπης ρεύτηκε μεγαλοπρεπώς και κατόπιν άρθωσε την πρώτη του ενσυνείδητη λέξη:

"Ντούτσε!"

Εγώ και η μήτηρ του τον κοιτάξαμε με κόσμια απογοήτευση.

-"Πες μπαμπά αγόρι μου!" τον συμβούλεψε η μητέρα του.

-"Ντούτσε"

-"Μπαμπαμπαμπαμπα" προσπάθησα να τον παραδειγματίσω εγώ.

Ο μπέμπης με κοίταξε , έχωσε το χέρι του στο στόμα του και γέλασε μπουκωμένα. Μετά κατέβασε το χεράκι του και μου δήλωσε:

-"Ντούτσε!"

Την επόμενη μέρα , πήγα πρωϊ-πρωϊ στο αγαπημένο μου στέκι του συλλόγου "Αθηναϊκής Λέσχης Φίλων της Μπύρας , Ηλεκτρικών Δράπανων και Νέων Γονέων" η αλλιώς "ΑΛΦ-ΜΠΗΔΡΑΝΑΓ " διότι ο πρόεδρος -λόγω της θέσης- του έχει πείρα σε τέτοια ζητήματα.

-"Το παιδί χρειάζεται να φάει φρέσκο κουνέλι" είπε ο Πρόεδρος.

-"Μα πρόεδρε μου , η παιδίατρος μου είπε ότι τα κρέατα..."

-"ΦΡΕΣΚΟ ΚΟΥΝΕΛΙ!!"

Γύρισα στο σπίτι με το κουνέλι τυλιγμένο σε μια εφημερίδα. Είχαμε απαρτία πεθερικών. Ο μπέμπης με κοίταξε και απεφάνθη:

-"Ντούτσε!"

Το συμβούλιο της δημογεροντίας με κοίταξε παγωμένα. Ήταν φανερό ότι η ομύγυρις ήταν σίγουρη ότι για την σοβαρότατη αυτή τροπή των γεγονότων αποκλειστικός υπεύθυνος ήταν εγώ και η σύζυξ.

Ο πεθερός μου με πήρε παραδίπλα και μου τα έψαλλε διότι τόσο καιρό φιλούσαμε τον μπέμπη λες και ήταν κορίτσι και τον κάναμε ¨φιλιάρη" με αποτέλεσμα τα χθεσινοσημερινά ολέθρια αποτελέσματα. "Και μή χειρότερα να λέμε με τίς Τήλους και τέτοια δηλαδή" κατέληξε.

Ο μικρός τον επιβράβεψε : "Ντούτσε!". Άφησα το κουνέλι σε μιά ακρούλα για να μην προκαλέσω περισσότερο.

Ο πατέρας πήρε σειρά, και μου το έκανε λιανά να πουμε , ότι δηλαδή ήταν της γνώμης ότι φταίνε τα DVD που βλέπαμε όταν η σύζυξ ήταν έγκυος και όλα αυτά τα εγγλέζικα έργα που βλέπαμε με τον ήχο στη διαπασών τονε μπερδέψανε τον μικρό εδώ που τα λέμε.

Η πεθερά μου πάλι δήλωσε ορθά-κοφτά ότι έπρεπε να βάλουμε άμεσα εικονοστάσι στο σπίτι και τι αηδίες είναι αυτές με τους γυμνούς με τα ποδήλατα και Μυταράς και κοραφέξαλα. Ο μπέμπης βέβαια δεν έχασε την ευκαιρία να ισχυροποιήσει τα επιχειρήματα των με δύο μεγαλοπρεπέστατα , ξέρετε εσείς τώρα , μην το λέω και συγχίζομαι.

Έδωσαν , πήραν , έχωσαν , ξαναέχωσαν κάποια στιγμή κουράστηκαν και μας άδειασαν τη γωνιά. Πρίν φύγουν , οι γιαγιάδες φίλησαν το μπεμπάκι.

- "Ποιόν αγαπάς εσύ αντράκι μου?" το ρώτησαν

- "Ντούτσε?" ζήτησε διευκρινήσεις ο μικρός.

- "Ααααχ παιδάκι μου δεν φταίς εσύ. Οι γονείς σου που μας ποτίζουν φαρμάκια φταίνε" .

Αποχώρησα ητημένος από το σαλόνι και κλείστηκα στο γραφείο μου. Που και που άκουγα από μέσα τον μπέμπη να αναπολεί μεγαλοφώνως τον μεγάλο Ναζιστή Ηγέτη του και κατ' επέκταση τις ένδοξες εκείνες μέρες που ναι μεν δεν έζησε αλλά προφανώς νοσταλγούσε , μέχρι που με πήρε ο ύπνος στην καρέκλα...

Την επόμενη μέρα , έφυγα νωρίς από το σπίτι και έμεινα επίτηδες στην δουλειά μέχρι αργά. Γυρνόντας στο σπίτι με έκπληξη βρήκα την απαρτια - παππούδες γιαγιάδες και σία - να είναι γύρω από τον μπέμπη και να τον παρακινεί εν χορώ φωνάζοντας :

"Ντούτσε! Ντούτσε! Ντούτσε! Ντούτσε! Ντούτσε! "

Πριν προλάβω να ανοίξω το στόμα μου , η γυναίκα μου με τράβηξε γρήγορα στην Κουζίνα για διευκρινήσεις:

-"Ξέρεις γλυκέ μου το παιδί είπε σήμερα την δεύτερη του λέξη!!"

-"Μπα? Και τί είπε?"

"...Πούτσες."